Zij was de dochter van Turkse immigranten in de Limburgse mijnstreek. Ze was vier jaar toen ze hier aankwam. Waar Turkije voor haar nauwelijks een vage herinnering betekende, bleef het voor haar vader dagelijkse realiteit. Hij kan zich hier niet aanpassen, zo noemen ze dat. Immihan begreep haar vader.
Helemaal op het einde zegt ze over hem : Ze hebben Yusuf, mijn vader, naar België gehaald met de mooiste beloften. Ze hebben hem gezegd :"Zo moet je een drilboor vastpakken en zo moet je een transportband plaatsen, Kerman, opdat er zo weinig mogelijk kolen verloren zouden gaan." ...
Maar niemand heeft hem voorbereid op het heimwee naar Anatolië, het land dat hij ondanks de bittere armoede zo lief had. Zijn handen waren wel in België, maar zijn hoofd bleef in Turkije. En niemand heeft hem gezegd dat ik, zijn kind, zou opgroeien in die andere wereld, een wereld die ondertussen helemaal de mijne zou worden. Integendeel, hij wou de banden met Turkije steeds nauwer aanhalen.
Daarom ook wou hij me uithuwelijken aan een jongen van ginder. Toen ik dat halsstarrig weigerde, heeft hij zich gewroken op zijn toekomst... op mij... op mijn leven met Johan.
In deze slotwoorden ligt gans het drama vervat.

Griet Van Lier
Chris Carlier
Ingrid Vanden Breede
Riet De Cock
Herman Geeurickx
Piet Loockx
Lief Van lent
Geert Junius
Frans Van Rossem, Marleen Heyvaert

Roger Van Gerwen

Geert Uyttersprot
Geert Uyttersprot, Piet Loockx,
Hugo Verschelden, Louis Lombaert,
Chris Carlier, Staf Moyson,
Koen Junius, Karel Verkinderen
Wilfried Meersman, Aloïs De Hauwere
Luc Sticker, Koenraad Jansens
Jim Vandersteen, Christel Cleymans
Marleen Heyvaert, Annick Maesen
Chris Coenen
Erol Hocalar
Koenraad Jansens
Annie Keymolen